EFECTO ARCO IRIS

O paso venres 3 de febreiro acudimos ao Palacio da Ópera na Coruña para ver o concerto didáctico titulado O Efecto Arco Iris.

Arcos Iris é un innovador grupo musical de corda, formado por músicos da Orquestra Sinfónica de Galicia.

O grupo está composto por 6 persoas que tocan 3 violíns, una viola, un violonchelo e un contrabaixo.

Durante case 50 minutos, Arcos Iris lévannos nunha viaxe fascinante polas emocións (amor, medo, confianza, ledicia, tristeza,…) a través dunha coidadosa selección de pezas musicais cheas de maxia.

Na clase levábamos tempo contando os días que faltaban para o concerto e por fin chegou o día. Xa estamos listos para subir ao autobús.

 O certo é que non tivemos tempo de facer fotos no exterior, xa estaban agardando por nos. E menos mal que nos subiron en ascensor 😁😁.

Case rematando de sentarnos o grupo Arcos Iris apareceu sorrindo no escenario e comezaron a tocar PALLADIO de K. Jenkins. Unha peza chea de enerxía que nos cativou.  

Viaxamos cara o medo coa peza NOITE NO MONTE PELADO axudados por unha araña que realmente non asustaba moito e claro comezaron a pelexar e discutir entre eles. Imaxinade como foi a cousa que se perseguían polo escenario e incluso á violonchelista roubáronlle a banqueta. Todo isto mentres soaba unha tormenta de VERANO composta por Vivaldi.

E cando discutimos poñémonos tristes, moi tristes. Tan tristes como o ADAGIO de Albinoni. Miña mamaiña como choraba aquela xente. Menos mal que decidiron facer as paces.

Tiveron unha idea xenial, para celebralo foron pasar un rato na praia e precisaban algunha axuda. Dani e Vera Camera acompañados pola profe Isabel colaboraron para levar as cousas.

Queredes velo? Pulsade aquí.

Evidentemente todo ten os seus inconvenientes tanta festa cansa e o violinista Adrián decidiu votar unha sesta, ata lle cantamos unha nana composta por Brahams, WIEGENLIED. O pobre tivo algún pesadelo polo medio.

Tamén houbo tempo para namorarse e bailar o VALS DA BELA DURMINTE de Tchaikovsky. E como todo o bo remata despedímonos cunha peza de Offenbach o CANCAN.

 Resultou un concerto moi entretido, ata xogamos coas nosas caretas alegres e tristes que resistiron bastante ben a viaxe por tantas emocións.

De volta para a casa como non tiveramos música dabondo os nenos de 5 anos ensináronnos unha canción nova para cantar nas viaxes. Algún e algunha incluso chegaron durmidos.

Saúdos para todos e desculpade novamente a calidade das imaxes (vou ter que facer presuposto para mercar mellor tecnoloxía).