CAPITULO 2º: EIRUGAS DA SEDA

As nosas eirugas continúan evolucionando. Como podedes ver no vídeo temos individuos en varias etapas, os máis grandes son dos primeiros que saíron dos ovos e xa están na súa segunda idade, e dicir, fixeron unha muda. Os máis pequenos son os que están a nacer aínda.

As eirugas pasan por un total de 5 fases máis a adulta con unha muda entre cada unha delas. Cando están a facer a muda quedan totalmente quietos durante 1 día aínda que neste momento son tan pequenos que nos resultou un pouco difícil aprecialo. Esperemos ter sorte con estas últimas eirugas que están a saír dos ovos.

Temos unha caixa grande que tapamos con un cartón para que non se meta nada dentro e para “non molestalos moito” co ruído.

Fixemos debuxos para decorala, hai eirugas, casas, montañas,…

O encargado do día ten unha tarefa nova, dar de comer ás eirugas. Poñémoslles unha folliña de moreira cada día. Porque polo momento comen pouco.

De cando en vez algún vai mirar para elas, están simpáticas paseando pola caixa

E ata aquí o segundo capítulo.

POLLITO PITO

Esta semana un grupo de niños de 3º de primaria vino a escenificarnos en el aula el cuento "El Pollito Pito"
Estes son los personajes

Y la historia dice asi:
Un día Pollito Pito fue al bosque y ¡pum! le cayó una ciruela en la cabeza.
—¡Ay! ¿Qué es esto? —dijo muy asustado.
»El cielo se va a caer y el rey lo debe saber. Voy de prisa a darle la noticia.
Camina que te camina se encontró con Gallina Fina.
—Buen día, Pollito Pito. ¿Dónde vas tan tempranito?
—El cielo se va a caer  y el rey lo debe saber.  Voy de prisa  a darle la noticia.
—Pues yo voy también  a decírselo al rey.
Y allá fueron los dos, Gallina Fina y Pollito Pito, camina que te camina, hasta que se encontraron con Gallo Malayo.
—Buen día, Gallina Fina y Pollito Pito. ¿Dónde van tan tempranito?
—El cielo se va a caer  y el rey lo debe saber.  Vamos de prisa a darle la noticia.
—Pues yo voy también  a decírselo al rey.

Y allá fueron los tres, Gallo Malayo, Gallina Fina y Pollito Pito, camina que te camina, hasta que se encontraron con Pato Zapato.
—Buen día, Gallo Malayo, Gallina Fina y Pollito Pito. ¿Dónde van tan tempranito?
—El cielo se va a caer  y el rey lo debe saber.  Vamos de prisa  a darle la noticia.
—Pues yo voy también  a decírselo al rey.
Y allá fueron los cuatro, Pato Zapato, Gallo Malayo, Gallina Fina y Pollito Pito, camina que te camina, hasta que se encontraron con Ganso Garbanzo.
—Buen día, Pato Zapato, Gallo Malayo, Gallina Fina y Pollito Pito. ¿Dónde van tan tempranito?
—El cielo se va a caer y el rey lo debe saber. Vamos de prisa a darle la noticia.
—Pues yo voy también a decírselo al rey.
Y allá fueron los cinco, Ganso Garbanzo, Pato Zapato, Gallo Malayo, Gallina Fina y Pollito Pito, camina que te camina, hasta que se encontraron con Pavo Centavo.
—Buen día, Ganso Garbanzo, Pato Zapato, Gallo Malayo, Gallina Fina y Pollito Pito. ¿Dónde van tan tempranito?
—El cielo se va a caer y el rey lo debe saber. Vamos de prisa a darle la noticia.
—Pues yo voy también a decírselo al rey.

Y allá fueron los seis, Pavo Centavo, Ganso Garbanzo, Pato Zapato, Gallo Malayo, Gallina Fina y Pollito Pito, camina que te camina, hasta que se encontraron con Zorra Cachorra.
—Buen día, Pavo Centavo, Ganso Garbanzo, Pato Zapato, Gallo Malayo, Gallina Fina y Pollito Pito. ¿Dónde van tan tempranito?
—El cielo se va a caer  y el rey lo debe saber. Vamos de prisa a darle la noticia.
Entonces dijo la zorra relamiéndose los bigotes:
—Pues yo voy también  a decírselo al rey. Pero el camino es largo; vamos por el atajo.
Pollito Pito y sus amigos contestaron:
—Zorra Cachorra, no te hagas la buena; sabemos que el atajo lleva a tu cueva.
Zorra Cachorra, no somos bobos; vamos a ver al rey, pero vamos solos.
Y los seis salieron volando. Y volando y volando llegaron al palacio del rey.
—Escucha, rey amado, el cielo se ha rajado. Mándalo a componer porque se va a caer. El rey les dio las gracias con mucha amabilidad, y a cada uno le regaló una medalla de oro, nuevecita.

Y COLORÍN COLORADO, ESTE CUENTO SE HA ACABADO

VISITA AO ACUARIO

O mércores estivemos de visita na Casa dos Peixes. Foi unha mañá longa. Nada máis chegar á escola xa nos colocamos nas filas para ir ao autobús porque tiñamos que estar alí ás 10 da mañá.

Xusto ao chegar o primeiro que se vía era o mar e Torre de Hércules (un edificio moi alto).

Dentro do acuario recibíronnos uns peixes chamados “panchos”. Alí dentro non se podían facer fotos con flash así que quedan un pouco raras e movidas, pero serven para ter unha idea.

Con moita paciencia e tempo baixamos a visitar o submarino Nautilus e o despacho do seu capitán: o Capitán Nemo. Alí había moitíiiiiiiisimos peixes que estaban a nadar. Grandes, pequenos, planos,

redondos, a raia Ángela (que estaba a durmir), moitos ollomoles (son os panchos de grandes), peixes con manchas,… entre eles vimos a Gastón que é un tiburón touro. Estaba un pouco triste porque parece ser que a moza lle morreu así que precisa agarimos. Mari Carme, que foi a nosa guía, contounos varias cousas curiosas. Resulta que Gastón ten dous “pitos” para facer pipí, ademais ten 3 filas de dentes por arriba e outras 3 por abaixo polo que ronda os 400 dentes. Os seus dentes están moi brancos e non teñen caries porque non come chuches.

Logo subimos outra vez as escaleiras para ver un acuario que simulaba un arrecife de coral. Alí estaban varios peixes pallaso (como Nemo e Marlin os da película de Disney) xogando nas anemonas e tamén había un peixe cirurxián (igualiño que Dory).

Tamén tivemos sorte e puidemos tocar unha estrela de mar. Mari Carme contounos que poden ter ata 40 brazos e que teñen un ollo en cada un.

A verdade e que Mari Carme sabía moitas historias, contounos que os cabaliños de mar son peixes e que neste caso son os papás os levan na barriga aos bebés ata que nacen. Había algúns bastante gordechos, igual dentro de pouco hai cabaliños novos.

Antes de marchar tivemos tempo de ver as medusas iluminadas con luces de cores, as morenas, un barco no fondo do mar, un polbo que flotaba movendo os tentáculos, moitos mexillóns colgados de cordas, cangrexos,… mi madriña cantas cousas había alí!!!!! Estibemos case dúas horas. 

Xa na volta iamos un pouco cansos e con fame.

Menos mal que na clase tiñamos as merendas. Seguro que moitos comeron pouco na casa pero e que merendamos moi tarde. Un día divertido pero moi cansado.

CAPITULO 1º: EIRUGAS DA SEDA

Bueno como xa tiñamos poucas cousas para facer 🙈😁😁 pois imos a meternos nunha nova aventura: AS EIRUGAS DA SEDA.

Os nenos de 3º de primaria tiñan gardados dende o ano pasado ovos de eirugas da seda e como había unha grande cantidade ofreceronos a aqueles que quixeran levar uns poucos para a súa clase.

Foi algo que nos colleu por sorpresa así que teremos que ir todos aprendendo sobre a marcha como coidar das eirugas.

Polo de pronto os ovos están a facer eclosión antes de tempo, debido á calor que fai dentro do edificio. Este é un problema, xa que non hai pola contorna follas de moreira, sustento principal das eirugas.

Buscando información en internet parece que poden comer algo de leituga pero iso non será suficiente para mantelas e que cheguen a estado adulto. Seguramente estes primeiros individuos morrerán, pero hai que intentalo.

Vou a gardar uns poucos ovos nun lugar fresco haber se hai sorte e eclosionan logo da Semana Santa, agardando ter para esa época follas de moreira.

O ciclo de vida destes animais é curto polo que teríamos tempo dabondo de observar as eirugas antes de que remate o curso escolar.

Deixo un enlace ó vídeo que fixen para que todos poidades ver como están estas primeiras eirugas.

Enviarei unha nota para a casa onde irán instrucións sobre a busca de información. E todas as semanas engadirei un capitulo novo sobre a evolución das eirugas.

Levar a cabo este proxecto ten múltiples xustificacións pedagóxicas:

• Axuda a comprender o ciclo da vida
• Permite concienciar sobre o respecto á natureza
• Da pe a traballar educación para a saúde, educación ambiental, educación cívica,…
• Inclúe contidos de todas as áreas de experiencia infantís, coñecemento de si mesmo e autonomía persoal, coñecemento do contorno, linguaxes e comunicación

Espero que vos resulte tan interesante coma aos nenos esta nova experiencia. Ide pensando se acolleriades a estas mascotas na casa algunha fin de semana, aínda que pode resultar complexo polo autobús e o comedor.

Ata o próximo capítulo.